1-header.jpg

club vrijwilligers

Vrijwilligers gezocht
We zijn een prachtige vereniging, daar zijn we trots op! HC Rotterdam maken we met elkaar, vóór de leden en dóór de leden. Als we niet allemaal ons steentje bijdragen, wordt het een onpersoonlijke en saaie boel en zou, om te realiseren wat we nu hebben, de contributie torenhoog zijn.
Gelukkig hebben we binnen onze vereniging honderden vrijwilligers. Om te beginnen hebben alle jeugdteams van HC Rotterdam natuurlijk al coaches, managers en trainers, die zich vrijwillig inzetten voor het team van hun kind(eren). Daarnaast kent HC Rotterdam ook nog meer dan 100 enthousiaste vrijwilligers, die op meer overkoepelende vlakken bijdragen aan het hockeyplezier en verenigingsleven.

Om het vrijwilligersbeleid meer gestructureerd vorm te geven is de vrijwilligerscommissie opgericht. Deze commissie richt zich op werven, behouden en plezier. Om te beginnen zijn alle vrijwilligersfuncties in kaart gebracht en worden de actuele vacatures gepubliceerd op onze website. Leden, ouders van leden en/of overige geïnteresseerden kunnen zich hier oriënteren op de mogelijkheden en aanmelden. Commissies, bestuur en lijnen kunnen hier op hun beurt vacatures bekend maken. Interesse of meer weten? Stuur een mail.

HC Rotterdam, dat zijn ook....
Onze club wordt gedragen door een heleboel vrijwilligers: onze toppers! Met een club van bijna 2400 leden kan het ook niet anders dat er heel veel handen betrokken zijn bij het reilen en zeilen. Naast alle coaches, managers en trainers kent HC Rotterdam meer dan 100 enthousiaste vrijwilligers, die op verschillende vlakken bijdragen aan het hockeyplezier en verenigingsleven. Graag laten we jullie kennismaken met een aantal van hen:



Vertel, wie ben je?
Ik ben Florien, 42 jaar. Ik woon samen met mijn man, Akkie en drie kinderen, Tijne (12), Julie (11) en Siebe( 8) in Berkel en Rodenrijs. In het dagelijks leven ben ik Sales Manager bij Medtronic, ik stuur daar de business unit neuro-chirurgie aan. Ik ben opgeleid als verpleegkundige en grappig genoeg, in 2003 via het bedrijfshockey de commerciële wereld ingerold.

Ik ben een geboren en getogen Rotterdammer en wat ze dan een ‘echt kind van de club’ noemen. Mijn ouders komen nog van voor de fusie, en mijn hele familie is ook actief betrokken bij HC Rotterdam. Zo zit mijn broer onder andere in de mini-TC en coacht het team van zijn zoontje, en mijn vader traint nog iedere woensdagmiddag de kabouters. Zelf heb ik lang hoog gehockeyd, vanaf mijn 13e deed ik mee met Dames-1 en heb alle nationale jeugdteams doorlopen. Daarna heb ik ook nog een paar jaar in het Nederlands elftal gespeeld (29 caps). Ik ben redelijk jong gestopt met tophockey, op mijn 27e, maar ben altijd blijven hockeyen op Rotterdam en heb ook nog een training gegeven aan Dames-1. Na de degradatie van Dames-1 (en de geboorte van mijn 3e kind) in 2012, heb ik samen met andere oud-dames speelsters/vriendinnen (Elsbeth Versterre, Boukje Vermeulen en Simone van den Akker- Martens) weer een seizoen meegedraaid bij het eerste. Ook zij zijn nog steeds actief betrokken als vrijwilliger en als speelster van Dames Vet A, ofwel Dames 30+ zoals dat nu heet. Inmiddels speel ik alweer vele jaren met veel plezier bij dit team.

Aangezien ik in Berkel en Rodenrijs woon, was het logischer dat mijn kinderen gingen hockeyen bij HBR, maar één van mijn dochters speelt sinds vorig seizoen op HC Rotterdam. Ik vind het heel leuk om voor haar ook weer op HC Rotterdam actief te zijn.

Wat doe je voor de club?
Ik heb ME8-tallen gecoacht, en train nu met een hele club andere toppers Meisjes D1: één keer in de week train ik ze en op zaterdag ben ik er vaak bij om samen met Bart-Jeroen Petri de meiden te coachen. Ik ben dit gaat doen toen mijn dochter overkwam van HBR. Ik geef op HBR  ook nog steeds training aan het team van mijn zoontje, maar ik ben blij dat ik dat nu ook weer op HC Rotterdam doe.

Daarnaast denk en doe ik mee in de beleidscommissie topsport, daarbij ben ik langzaamaan meer betrokken aan het raken. Via bekenden van oud-Dames 1 werd ik gevraagd om hier eens over mee te denken. Ik vind het leuk om hierbij betrokken te zijn, hoe kunnen we de Topsport naar een hoger plan trekken, hoe kunnen we de talenten behouden, hoe zorgen we dat we bij de top van de regio (blijven) horen? Ik ben hier niet de kartrekker, maar ik geef hier graag mijn input voor.

Wat brengt je rol je, waarom zet je je hiervoor in?
Ik vind het altijd heel belangrijk om bij een vereniging te helpen, het is nou eenmaal zo dat een vereniging gestoeld en gebouwd is op vrijwilligers. Daarnaast, als je kinderen op een sport hebt, dan moet je een bijdrage leveren, je moet iets doen. En, ik vind het gewoon leuk om te doen. Ik vind het leuk om mijn eigen ervaring mee te nemen en over te dragen. Ze hoeven echt niet per se het Nederlands elftal te halen, maar het is wel heel leuk om te delen wat daarbij komt kijken. Ik vind het ook super leuk om lagere teams te coachen, zolang de kinderen het maar leuk vinden.

Je bent zelf een tijd minder op de club geweest - hoe is het om nu weer meer bij de club betrokken te zijn?
Mijn hart ligt gewoon bij HC Rotterdam. Ik ben zelf niet weggeweest, maar wel minder actief geweest, toen mijn kinderen hier allemaal niet speelden. Maar als je dan terugkomt, dan zie je opeens weer hoeveel oud-bekenden je tegenkomt, en dat de kinderen en de jeugd van jouw oude teamgenoten daar ook zijn, dat je je oude vriendjes en vriendinnetjes weer tegenkomt. En mijn familie is hier natuurlijk ook altijd nog op de club, allemaal heel begaan. Het is wel een beetje thuiskomen na 10 jaar, je komt terug in een warm bad. Maar toch, ook al ken je de club nog zo goed, je moet weer even je weg vinden. Wie doet nu wat, wie is waar verantwoordelijk voor? Er zijn veel commissies, veel lijnen, je moet veel schakelen – dat was ik niet meer gewend!

Waar ben je het meest trots op?
Rotterdam is een hele mooie club, een club die zich altijd probeert te onderscheiden, innovatief probeert te zijn. Dat stamt nog uit de tijd dat Jan Hagendijk voorzitter was. Het is goed om te zien dat er nog steeds zoveel mensen zijn die zich daarvoor inzetten, zowel in de topsport als in de breedtesport. Ik vind de combinatie van die twee ook heel leuk, dat er door feest- en seniorencommissies veel voor de grote groep wordt gedaan, dat er een Rotterdome wordt neergezet. Daar ben ik echt trots op: Samen de schouders eronder, je neemt initiatief, en je krijgt het allemaal maar weer mooi voor elkaar. En ik vind het heel mooi om te zien hoe er, onder andere met Karianne (red:onze fantastische vestigingsmanager), nu een professionaliseringsslag wordt gemaakt, maar er ook meer verbinding is gekomen.

Het is ook bijzondere club mensen bij elkaar die hart voor de club hebben: Ik heb als 8-jarige leren hockeyen van Mary Knop (84), en zij traint nog steeds MD1 – ik sta nu samen met haar training te geven! Of mijn vader, die er nog steeds altijd staat, maar ook jongere trainers zoals een Nick van Trigt van Heren-1 die zich inzet voor trainingen van de jeugd. Het is gewoon gaaf om met jong en oud zo betrokken te zien zijn bij de club. Ik zou dat graag nog veel meer zien!

Als je aan HC Rotterdam denkt, waar denk je dan aan?
Ambitieus en vooruitstrevend, dat vind ik echt de twee woorden. Ik wil ook zeggen, ‘saamhorigheid’. Je ziet al steeds meer betrokkenheid van Heren-1 en Dames-1 met de club en de regio: Heren-1 geeft veel training, Jong Dames-1 organiseert een clinic. Men lijkt elkaar makkelijker te vinden, deels ook dankzij Corona. Dat is echt een fantastische lijn die we nog verder door kunnen zetten. Nog meer verbinding, dat is belangrijk.




Vertel eens, wie ben je?
Ik ben Robert, woon in Rotterdam met Yanti, mijn vrouw, en onze twee fantastische kinderen Lucas en Rosalie. Mijn kinderen hockeyen allebei, en zelf speel ik bij Sevens en doe ik aan trimhockey. Ik heb dit een paar jaar geleden ontdekt en vind het echt hartstikke leuk, jammer dat het nu niet kan.

In het dagelijks leven ben ik fiscaal jurist en heb ik meerdere ondernemingen. Logischerwijs heb ik dus een fiscaal-juridisch advieskantoor, maar ik ben ook actief met onder andere bouw-, trust- en detacheringsondernemingen. Daarnaast ben ik als vrijwilliger betrokken bij meerdere organisaties. Zo ben ik bijvoorbeeld bestuursvoorzitter van de Stichting Hillegondaflat, een serviceflat in Hillegersberg, en ik ben betrokken bij meerdere zakelijke netwerkkringen. Voor de club ben ik voorzitter van de Sevens commissie.

Wat houdt je rol als voorzitter in, en hoe ben je dit geworden?
De vorige Sevens commissie liet voor de zomervakantie weten dat ze er na 3 jaar mee wilden stoppen. Er leek weinig animo om dit over te nemen. Ik dacht ‘het gaat toch niet gebeuren dat niemand dit gaat doen?’. Alessandro uit mijn team was mij net voor, die wilde het wel doen, en toen ontstond al snel de gedachte om het dan samen te doen. Daarna kwamen Steffen en Jan Sytze uit ons Sevensteam er ook nog bij. We wilden toen echt nog aanvullen met een aantal dames uit de Sevens, zodat we een 7-koppige commissie hadden: brede schouders om de taken te dragen. Zodra Floriske, Franka en Debby zich bij het team hadden gevoegd waren we compleet, en hebben we een eerste overdrachtsvergadering gehad, waarin ik de eer kreeg de commissie voor te mogen zitten.

Ons belangrijkste doel is om de sfeer erin te houden bij de Sevens leden. Daarnaast geven we de competitie vorm, maken we het rooster, en dat is een behoorlijke klus met een competitie met 8 heren- en 16 damesteams. We krijgen hierbij ook veel hulp van Sven-Olaf, hij is echt betrokken vanuit het bestuur, dat helpt ons echt.

Wat drijft je om onderdeel te zijn van deze commissie?
Een van mijn kernwaarden is, ‘als je kan helpen, dan moet je helpen’. Je hebt samen een exponentiele kracht, je versterkt elkaar. Je kan dit niet alleen doen, ‘there is no I in team’. Als je een Seven commissie bekijkt, dat had nooit zo goed kunnen werken als we dit niet met zijn zevenen hadden gedaan. Je hebt die gecombineerde krachten nodig. Het is geen eenmansactie, het is echt een team effort.

En het grappige is, als je dan op een gegeven moment in die vrijwilligerscirkel zit, dan word je er vrij snel ingezogen om meer te gaan doen. Dus dan sta je snel ook te helpen met de Rotterdome, of met de coaching of training van de kinderen. Dat is ook wel leuk, je krijgt er energie van om iets voor anderen te doen.

Ik vind zelf dat als je vrijwilligerswerk doet, je doet het eigenlijk voor jezelf omdat je het fijn vindt om te doen voor jezelf. Hoewel het niet vaak voorkomt dat je daar feedback op krijgt, weet je wel dat het gewaardeerd wordt. Daar doe je het niet voor, maar het is wel fijn om die bevestiging te krijgen; iedereen heeft tenslotte af en toe een schouderklopje nodig. Ik vind het zelf wel heel belangrijk om mensen die achter de schermen veel doen te danken voor de inzet, en ik vond het dan ook een super leuk initiatief dat het bestuur besloot om met Sinterklaas de doosjes voor vrijwilligers uit te delen. Allemaal kleine dingetjes, bier & speculaas. Het gebaar wordt zeer gewaardeerd.

Wat maakt je trots op je werk met de Sevenscommissie?
Na de eerste speelavond kregen we veel leuke reacties. Iedereen vond het goed georganiseerd en zo gezellig. Blijkbaar hebben we dan als commissie uitgestraald wat we wilden uitstralen, en dat gevoel hebben we gelukkig kunnen behouden: We hebben een positief gevoel weten te creëren en vast weten te houden.

En wat maakt je trots op de club zelf?
Het is echt een club van de leden, voor de leden. Het is ongekend hoe groot de club is, en dat er maar twee mensen op de payroll staan. Iedereen die hart voor de zaak heeft, die gaat ervoor staan. Het is echt bijzonder hoeveel energie sommige mensen erin steken, volledig pro bono, naast hun werk. Zeker sinds de financiële malaise van een aantal jaar geleden: er is toen een aantal vrijwilligers opgestaan dat de club draaiende houdt. En dat je dan met zoveel duizenden leden, kinderen en senioren uit de buurt, toch zo’n gevoel van gezelligheid weet te waarborgen – dat is heel bijzonder. Een grote club kan gelukkig toch ook klein blijven.


Vertel eens, wie ben je?
Ik ben Leontine Bezemer, en ik woon op een steenworp afstand van HC Rotterdam met mijn man Jan Sytze, mijn zoon Bruut en onze twee labradors, Storm & Loet. In het dagelijks leven werk ik als VP Global Sales van de internationale tak van Randstad, een hele leuke en enerverende baan. Vanwege mijn ervaring in sales benaderde Angela Krauss mij een tijd geleden om lid te worden van de Sponsorcommissie.

Speel je zelf voor HC Rotterdam?
Een paar jaar geleden schreef ik me in voor trimhockey, maar al na een paar training ging het mis. Met een zweepslag in mijn kuit stond ik noodgedwongen aan de kant. Gelukkig wilde Jan Sytze mijn plek wel innemen, en die heeft hem nooit meer losgelaten! Bruut speelt ook in JD5, dus gehockeyd wordt er wel, maar niet meer door mij – ik hou het nu bij tennis. Past net wat makkelijker in alle agenda’s.

Ondanks dat ben je actief voor de club! Wat doe je precies?
Sinds een jaar zit ik in de sponsorcommissie. We zijn een behoorlijk nieuwe club, voorheen lagen alle verantwoordelijkheden bij een persoon. Inmiddels zijn we met een club van 7, en we zijn hard aan het werk om de structuur te herzien en te verbeteren. Ons doel is om de sponsoren beter zichtbaar te maken, meer te binden aan de club. Zo gaan we onder andere over op accountmanagement, zodat we per sponsor uit kunnen stippelen wat er bij deze sponsor past: Hoe kunnen we deze organisatie het beste neerzetten? Hoe kunnen we zorgen dat deze sponsor zich verbonden voelt aan de club?

Wat maakt je trots op je werk in de sponsorcommissie?
We zijn echt aan het kijken hoe we meerdere vormen van sponsoring kunnen aanbieden, meer dan de shirts en de LED-boarding. Zo denken we bijvoorbeeld aan gesproken reclamespotjes in de rust van de wedstrijden van Heren 1, het gebruik van het clubhuis voor netwerkactiviteiten, het aanwenden van ons netwerk voor onze sponsoren.

We willen ervoor zorgen dat onze sponsoren er meer aan overhouden om HC Rotterdam te sponsoren, zodat ze zich meer betrokken voelen bij de club, meer een podium hebben.

Wat brengt je rol in de sponsorcommissie je?
Ik werk met een enthousiaste, gezellige club mensen, het geeft een boel energie! We vergaderen om de week, en meestal plannen we voor anderhalf uur maar het loopt meestal uit omdat het zo gezellig is.

Daarnaast vind ik het heel leerzaam om mee te kijken bij een vereniging die zo’n voorloper is op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen. Het is inspirerend. Binnen mijn werk krijg ik hier steeds meer mee te maken, en het is heel waardevol in te zien hoe een hockeyclub zich kan profileren op dit gebied. Ik pik er dingen uit die ik in mijn eigen werk kan inbrengen.

Bovenal vind ik het gewoon belangrijk dat je je inzet voor een vereniging, als je daar de tijd voor hebt. Een verenging hou je samen in stand.

Wat maakt HC Rotterdam nou zo bijzonder?
Heel veel dingen, eigenlijk. Onze club is professioneel, maar ook sportief en gezellig. Die combinatie staat voor mij voorop. Je komt altijd wel iemand tegen om mee te kletsen. Maar het is voornamelijk die sportiviteit, hoe we omgaan met elkaar op de club, de gezellige en goede sfeer, en de ambitieuze doelstellingen van Heren 1 en Dames 1.



Vertel eens, wie ben je?
Ik ben Karianne, woon in Schiebroek met man Richard en zoon Gijs. Onze dochter Femke is net op kamers. Een echt hockeygezin en ook mijn ouders zijn nog regelmatig op de tribunes te vinden. Ik ben ooit als mini gestart op HC Rotterdam en heb mijn hele jeugd gehockeyd, en toen ik na mijn studie terugkwam in Rotterdam ben ik ook weer gaan hockeyen, tot ik kinderen kreeg. Ik heb nog Sevens gespeeld, maar op zo’n avond loopt werk dan toch steeds door privé heen want er ligt altijd wel ergens een stoeptegel scheef of de bitterballen zijn op. Ik zat dus nooit echt rustig dus zoek mijn vrijetijdsbesteding inmiddels buiten de club.

Wat doe je voor HC Rotterdam?
Ik ben nu 5 jaar in dienst als verenigingsmanager. In de vacature stond dat de verenigingsmanager de spin in het web is, en dat klopt zeker. Van bijna alles wat er gebeurt, ben ik eigenlijk wel op de hoogte of dat krijg ik op de duur te horen. Mijn hoofdtaken zijn beheer van clubagenda, organisatie evenementen, aanspreekpunt en communicatie, contact met organisaties, beheer/onderhoud accommodatie, stukje administratie en de afgelopen maanden ben ik natuurlijk druk met alle aanpassingen rondom corona. Ik doe eigenlijk 1000-en-1 dingen op een dag. 

Daarnaast ben ik ook betrokken bij tal van commissies zoals de communicatiecommissie, de Rotterdomecommissie, de interlandcommissie en ik ben bij de bestuursvergaderingen. Al met al ben ik dus heel wat uren bezig voor de club. Mijn uren overdag op werkdagen zie ik als mijn werk, maar ik schiet makkelijk over mijn 40 uren heen dus de uren in de avond en het weekend kan je ook zien als vrijwilligerswerk.

Wat maakt je trots op je rol bij de club?
Een drukke zaterdag of zondag op de club met hockey op de velden en gezelligheid langs de lijn, op de tribune en in het clubhuis. Dat ‘wij’-gevoel vind ik heel belangrijk voor een vereniging. Ook ben ik heel trots op de grote evenementen, die we kunnen neerzetten zoals EHL, ProLeague en het EK Masters.

De herinnering aan de opkomst bij de finale in de play-offs van Heren-1  in 2017 geeft met nog steeds kippenvel. Die sfeer op de tribunes, Lee Towers uit de speakers, groen-witte rookwolken. De Rotterdome is natuurlijk een recentelijk hoogtepunt: we hebben sowieso goede faciliteiten om trots op te zijn.

Wat krijg je ervoor terug?
Ik vind je eigen cluppie een heerlijke omgeving om in te werken. De mooiste momenten zijn als het gezellig druk is, maar ’s ochtend komen aanfietsen op het prachtige en rustige complex is ook iedere keer weer genieten.

Alles is nu natuurlijk anders…
De gezelligheid en bedrijvigheid mis ik het meest. Ook voor mezelf, want het clubleven brengt echt gezelligheid en vriendschappen. Als ouder langs de lijn leer je de andere ouders goed kennen en bouw je een band op doordat je elkaar bijna wekelijks ziet en spreekt. Nu Femke deze zomer is gestopt, mis ik deze contacten echt. Een club wordt ook een beetje je thuis. Dat vind ik op dit moment moeilijk, want we doen ons best om de leden, ouders en fans te bereiken, maar het clubleven staat nu echt al een behoorlijke tijd op pauze.

Als je aan HC Rotterdam denkt, waar denk je dan aan?
Deze machtig mooie club met ruim 2400 leden is ooit opgericht door een klein clubje mensen; door leden voor leden. Inmiddels zijn we fusies en ruim 95 jaar verder en is het een uitdaging om bij de leden het bewustzijn te creëren dat deze club niet draait zonder vrijwilligers. Sommige ouders hebben geen ervaring met een sportclub en geven aan dat ze geen tijd hebben om iets te doen vanwege een drukke baan als manager of ondernemer. Maar de tijd dat alle taken werden uitgevoerd door ‘huisvrouwen’ ligt ver achter ons. Ik zie ontzettend veel enthousiaste vrijwilligers, die dit doen naast hun drukke werkzaamheden op werk en in het gezin. Dat je samen met elkaar zoiets kan neerzetten, waar zoveel mensen plezier aan beleven op het veld en langs de lijn, dat is bijzonder. Ik ben gewoon trots op mijn club.

 
Voorwaarden & disclaimer